Dag Kruimel
Door Astrid de Jong, zondag 22 juni om 14 27
Zo'n 15 jaar geleden kreeg ik van Elsitha Pieterse een kat. Een gestreept mormel, gered van een wietplantage. Van Miriam en Miranda kreeg ik een kattenbak en een etensbak, en eindelijk, eindelijk, eindelijk, had ik dan een poes. Ik noemde hem Pudding Tarzan, maar het was feestdag mijn verjaardag, en iedere keer als iemand om kruimelvlaai vroeg, huppelde hij erheen. En dus, besloot hij zelf, heette hij Kruimel.
Kruimel veroorzaakte een eerste breuk in mijn toenmalige relatie, omdat mijn toenmalige verkering zichzelf allergisch verklaarde, en het kleine ding naar het asiel wilde brengen. Hij veroorzaakte daarna wel vaker wat ongemak. Ik ging vaak in het weekend nog naar mijn ouders en tussendoor werkte in Hilversum, dus steeds moest ik onderdak zoeken voor het beest. Hij kwam thuis met vogeltjes en 1 keer zelfs een hamster. Hij zat vast in de dakgoot, en toen ik hem probeerde te redden door met gevaar voor eigen leven een dekbedhoes naar beneden te laten zakken, was hij in twee sprongen weer binnen. Hij kwam thuis met een bloedende gebroken teen, zodat ik op zondagavond met hem naar de dierenarts moest. Hij bleek een te groot hart te hebben, dus kostte hij een fortuin aan foto's, medicijnen en ziekenhuisopnamen. Hij zette me voor gek bij mijn nieuwe vriendje door zich niet te melden toen ik beweerde dat hij altijd kwam als ik riep. Hij maakte nieuwe liefdes het leven zuur door zich als een betonblok midden op het bed te vestigen. Hij liet zich precies drie keer aaien en vertrok dan weer, op muizen, vogel of hamsterjacht. Hij zag er groot en sterk en gevaarlijk uit, maar hij deed nog geen vlieg kwaad. Letterlijk. Hooguit mepte hij een keer naar die luxe Burmezen die zich in zijn terratorium vestigden. De schreeuwende mensenbabies die zich de afgelopen 3 jaar op zijn terrein meldden ontweek hij, maar heel af en toen kon er best een kopje af...
En boven alles was hij de zachtste, liefste, hardst spinnende vriend ter wereld, die me 15 jaar de zekerheid gaf dat er altijd iemand was om mijn tranen te drogen met zijn zachte vacht als ik hem nodig had.
Vannacht sliepen we nog 1 keertje dicht tegen elkaar aan. Voorzichtig spinde hij nog een beetje. Ik heb hem bij de dierenarts geaaid tot hij niet meer ademde en zijn te grote hartje niet meer klopte. Dag grote vriend, dag dikke Kruimel...
algemeen -
algemeen |
details & reacties (10) |
Hallo Astrid, goed om te lezen dat je zoveel plezier hebt gehad van dat kleine katje. Jammer dat 'ie er niet meer is.
N.B. Wanneer ben je jarig?
Groeten en het ga je goed, Elsitha
hallo Astrid,
Lees zojuist dat Kruimel is overleden. Doet me toch wel veel.
Wij hebben jaren geleden samen voor een kattenblad een dagboek bijgehouden over zijn zikete (hart).
Heel veel sterkte toegewenst.
Groeten,
Hans Ruitenberg (vroeger redactie van de Kattekwats)
De hartelijke groeten van Hans Ruitenberg
Ach... niet leuk!
Om je misschien een beetje op te vrolijken:
http://www.youtube.com/watch?v=w0ffwDYo00Q&
Wel leuk.
Sterkte hoor.
Hoi Astrid,
Heb ook tranen in mijn ogen. Mooi geschreven, herken het helemaal.
Sterkte!
tranen in mn ogen!
sterkte! en t was een mooi beest!!
kus nienke
Hey Astrid, heel veel sterkte met dit verlies!
Kus, Hidde.
Sterkte we leven met je mee x
15 jaar is wel heul oud.
awww wat zielig :( eind april is onze kat overleden en als ik dit dan lees staan de tranen weer in mn ogen..15 jaar is wel een mooie leeftijd, die van ons was bijna 17. Sterkte!
