Astrid de Jong

Gedagdienst

Door Astrid de Jong, vrijdag 27 augustus om 20 44

Wat ik nog even wilde zeggen, op de vooravond van het doven van het vuur van De Nachtdienst:

3 maal scheepsrecht

Ooit had ik de ‘presentatorendroom’. Zo’n droom waarin alles misgaat, die iedere presentator wel eens heeft. In mijn droom begon toenmalig regisseuse Connie Meslier een dierenasiel in de studio, en moest ik tijdens het draaien van een plaat een stel enorme deense doggen opvangen. Waarna alle apparatuur het begaf, en alleen de microfoon het nog deed. Dat was de enige keer dat ik het niet leuk vond om Nachtdienst te presenteren.

Toen Hettie Lubberding ooit vertrok bij Nachtdienst, mocht ik het gaan presenteren. Tot mijn eigen verrassing en dankzij het vertrouwen dat baas Jan had in mijn vlotte babbel en mijn oneindige nieuwsgierigheid. Nachten van 6 uur maakten we, met vragen en antwoorden. Prachtige verhalen hoorde ik. Zoals de vrouw die belde met een vraag waar ze al jaren mee rondliep. Ieder jaar ging ze naar Friesland op vakantie, en ieder jaar zat daar diezelfde witte eend in de tuin. En ieder jaar vroeg ze zich af of de eend er wel weer zou zijn. Want hoe oud wordt nu eigenlijk een witte eend? Ze stelde de vraag op de radio en niet veel later belde er een handelaar in eenden uit Barneveld. Hij was op weg naar Schiphol, om 5 uur ‘s nachts, met een lading siereenden voor een park in China. Of Japan. Pin me daar niet op vast. Hij zat in de auto en hij dacht: dat weet ik, en belde. Dat was de kracht van de Nachtdienst. Ik genoot van die uren dat ik de kans kreeg om met mensen te praten die verstand hadden van van alles. Van de Tweede Wereldoorlog tot electriciteitsdraden, van klokken tot biljartballen. Over dat laatste belde trouwens Ernst Daniel Schmidt, want ook optredend Nederland was vaak onderweg tussen 1 en 7 op de zaterdagnacht, en dan belde bijvoorbeeld Eric Corton over oorproblemen of Mimi Kok over, nouja, laat ook maar. En ondertussen had ik via de computer contact met soms meer dan 100 luisteraars die actief meetiepten ‘op de chat’. Na afloop reed ik altijd tevreden naar huis, tot de nok toe vol met nieuwe ervaringen en kennis.
Toen kreeg ik bij BNN de mogelijkheid om niet 1, maar 4 dagen in de week te gaan presenteren, en de jongerenomroep vond het briljante vraag-en antwoordprogramma op de zaterdagnacht (wat bovendien van de Avro was) niet jong en wild genoeg, dus verliet ik de Nachtdienst. Ik kreeg toen een vreselijk lieve brief van een meneer, die het afschuwelijk vond dat ik weg ging. Een brief vol complimentjes die eindigde met de zin: “ik hoop dat je nah et lezen van deze brief terugkomt op je besluit om de Avro te verlaten”. Vreselijk lief natuurlijk, maar ik ging toch. Om helaas alweer snel terug te kren bij Nachtdienst.
Ik zeg helaas omdat de reden dat ik terugkwam niet de leukste was. Mijn vriend Wim Ri8gter, die na mij de Nachtdienst ging presenteren, werd ziek. Kanker. En tijdelijk Wim vervangen mocht wel van BNN, dus keerde ik terug op mijn oude plekje om de stoel warm te houden voor Wim, tot hij weer terug kon komen. Helaas kwam hij niet meer terug. 8 maanden lang bleef ik daar stilletjes op hopen, en al die tijd mocht ik weer urenlang luisteren als intermediair tijdens de Nachtdienst. Inmiddels kwamen e rook nog gasten langs op deze nachtelijke uren. Dierenartsen, slaapdeskundigen, allerlei mensen kwamen hun expertise ter beschikking stellen aan de luisteraars, en ik mocht ze aan elkaar koppelen. Tot nah et overlijden van Wim ere en definitieve vervanger werd gezocht, en ik plaats maakte voor twee radiovrienden: Martijn en Roeland.
Ruim een jaar geleden mocht ik een keer invallen voor Martijn, en toen ging het weer kriebelen. Wat zou ik graag weer ‘s nachts radio maken, met al die mensen die vaak of soms luisterden, vaak of soms belden, vaak of soms via de computer meechatten…
Ik zat aan het strand van Miami te piekeren over hoe ik dat toch voor elkaar kon krijgen, toen de telefoon ging. Of ik langs wilde komen bij de Avro. Niet lang daarna mocht ik weer terug naar het vertrouwde nest: De Nachtdienst. 3 uur korter en met helaas een ander format, maar nog steeds met gesprekken met allerlei mensen die meer verstand hadden van allerlei onderwerpen dan ik. Binnen no time ware nook veel oude chatters weer terug en nu gingen we ook nog twitteren. Oude vertrouwde bellers, en nieuwe vertrouwde luisteraars en bellers werden fan. En weer ontdekte ik de kracht van nachtradio toen ik na de geboorte van kleine Sim nog wekenlang mailtjes en, jawel, brieven en kaartjes bleef ontvangen. Hele verhalen, maar altijd vol warmte en genegenheid geschreven, ongelooflijk hoe dicht je bij luisteraars komt tijdens die nachten.

De Nachtdienst verdwijnt. En voorgaand verhaal maakt nog neit half duidleijk hoezeer me data an het hart gaat. Want de mensen die er werkten en werken: Arjan, Connie, Jean, Howard, Philip, Peter, Barbara, Tjitse, Johan. Jan, Koop, Arjan, Niels en Jetty, om er maar een paar te noemen, ,ze hebben allemaal nog een plekje bij mij aan tafel ‘s nachts. Wim natuurlijk, en de luisteraars: mevrouw Thomeer, meneer Asman, Aad Zonneveld, Roberto/Philip en natuurlijk Heleen en Peyo. En al die mensen die ik zou moeten noemen maar nu vergeet, allemaal zijn ze straks wakker zonder mij. Slijterijmeisje, CZN, ‘luisteren’, Catrian, en al die andere vaste chatters en twitteraars, ze tiepen straks zonder mij. De technici, die de raarste capriolen moesten uithalen voor plaatjes of fragmenten die ik wilde laten horen, zij drukken straks op de knopjes voor iemand anders. Maar ik denk terug aan dat strand in Miami, en die telefoon die zomaar ging. Dus ik zeg geen gedag, maar ik wacht gewoon rustig tot ik voor een vierde keer terug mag keren in de radionacht. Tot dan!

algemeen - algemeen | details & reacties (9) |